امتیاز مثبت
۱
 
نشست علمی« تغنی در قرائت قرآن» در خمین برگزار شد
نشست علمی« تغنی در قرائت قرآن» با ارائه عضو هیأت علمی دانشکده علوم قرآنی خمین برگزار شد
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ ساعت ۱۳:۴۵
کد مطلب: 11706
 
 
به گزارش ایحا از خمین، نشست علمی «تغنی در قرائت قرآن» با ارائه حجت الاسلام والمسلمین سید محمد اسماعیلی برگزار شد.

حجت الاسلام اسماعیلی در ابتدای جلسه اظهار کرد: یکی از مباحث مورد اختلاف بین اندیشمندان اسلامی بحث تغنی در قرائت قرآن است، عمده دیدگاه های مربوط به این موضوع را میتوان در دو دیدگاه قائلان به حرمت مطلق تغنی در قرائت قرآن و دیدگاه قائلان به جواز تغنی در قرائت قرآن تقسیم کرد.

وی افزود: یکی از علل اختلاف در مسأله تغنی در قرائت قرآن، عدم ارائه دقیق تعریف تغنی است، البته وجود روایات مختلف در این خصوص نیز عامل دیگر اختلاف دیدگاه ها است. متأسفانه اندیشمندان اسلامی تعریف اصطلاحی و لغوی جامع و کاملی ارائه نداده اند و چون در بحث لغوی معنای تغنی مورد توافق قرار نگرفته لذا هر کس بر اساس تعریف مورد نظر خود حکم تغنی را بیان داشته است. به عنوان مثال در برخی تعاریف آمده است که: تغنی عبارت از طرب است، بعضی ها گفته اند صدای کشیده و بلند است، بنابراین تازمانی که به یک تعریف جامع از تغنی نرسیم نمیتوان بین دیدگاه ها قضاوت درستی انجام داد.

دکتر اسماعیلی در ادامه بیان کرد: یک موضوع هم بحث اختلاف روایات است، لذا اختلاف در تعاریف و اختلاف روایات دو عامل اصلی در تفاوت دیدگاه اندیشمندان اسلامی شده است.

وی در ادامه در مورد پیشینه این تحقیق اظهار کرد: بعد از نزول قرآن در همان فضای عصر نزول، بحث آواز خوانی و تغنی مطرح بود، حتی در بعضی از منابع داریم آواز خوانی رکبانی که شتر بانان و ساربانان برای حرکت سریع مرکب هایشان میخواندند. البته پیامبر هموار بر خواندن قرآن به جای خواندن این آوازهایی که بعضی از آنها محتوای مناسبی هم نداشت، تاکید داشتند. از طرفی برخی از علما در بیان معنای فقه الحدیث روایات اختلافاتی دارند،  به عنوان نمونه در رواین پیامبر(ص) آمده است: «لیس منا من لم یتغن بالقرآن» برخی تغنی را به معنای بی نیاز دانسته اند بنابراین ربطی به تغنی در قرائت ندارد در حالی که عده کثیری تغنی را از غنا و به معنای خواندن دانسته اند.

عضو هیأت علمی دانشکده علوم قرآنی خمین در ادامه به معانی مختلف غنا از لغویان اشاره کرد، که غالبا تعاریف کلی بوده و جامع و مانع نیستند.

حجت الاسلام سید محمد اسماعیلی در پایان با جمع بندی روایات موجود از اهل بیت در خصوص تغنی به قرائت قرآن کریم، گفت: از مجموع روایات به دست می آید که تغنی به قرائت قرآن کریم اگر به گونه ای باشد که مناسب شأن قرآن کریم باشد و انسان را به یاد خدای متعالی و قیامت بیاندازد، بلا اشکال است و در برخی روایات به آن سفارش شده است، اما اگر تغنی به قرائت قرآن به گونه ای باشد که در شأن قرآن کریم نباشد، این تغنی ممنوع و مذموم است و روایات ناهی از تغنی به قرائت قرآن، غالبا ناظر به زمان هایی مانند زمان عباسیان است که صبح در جلسه آواز خوانی کنیزان بودند و بعد از ظهر در جلسه قرائت قرآن شرکت می کردند و به همان سبک قرآن را قرائت می کردند.
Share/Save/Bookmark