امتیاز مثبت
۰
 
حضرت ام البنین (س) که بود؟
ام‌البنين سلام الله عليها فرزندان دخت گرامى رسول اكرم صلى الله عليه و آله را بر فرزندان خود، كه نمونه‌هاى والاى كمال بودند، مقدم مى‌داشت.
تاریخ انتشار : شنبه ۴ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۳۷
کد مطلب: 8578
 
 
به گزارش پایگاه قرآنی-دانشگاهی ایحاء از زاهدان، حجت الاسلام و المسلمین حیدری نسب، معاون آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشکده علوم قرآنی زاهدان در یادداشتی درخصوص شخصیت حضرت ام‌البنبن (سلام الله علیها)، ایشان را یک بانوی اسوه برای زنان معرفی کرد.

وی در این یادداشت گفت: پس از آنكه اميرالمؤمنين على‌بن ابى‌طالب عليه السلام به سوگ پاره تن و ريحانه رسول خدا محمدبن عبدالله صلى الله عليه و آله، يعنى سرور زنان عالميان حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها شهيده راه ولايت و امامت نشست، برادرش عقيل‌بن ابى‌طالب عليه السلام را كه به انساب عرب آشنا بود، فراخواند و از او خواست برايش همسرى از تبار دلاوران برگزيند تا پسر دليرى براى مولا به ارمغان آورد كه سالار شهيدان حسين‌بن على عليه السلام را در كربلا يارى كند.

عقيل، ام‌البنين كلابيه را براى حضرت على عليه السلام برگزيد كه قبيله و خاندانش، بنى‌كلاب، در شجاعت بى‌مانند بودند. بنى‌كلاب از حيث شجاعت و دلاورى ميان عرب زبانزد بودند، ولبيد درباره آنان چنين سروده است: ما بهترين زادگان عامربن صعصعه هستیم و كسى بر اين ادعا خورده نمى‌گرفت . الوبراء، همبازى نيزه‌ها (ملاعب الاءسنة)، كه در عرب در شجاعت مانند او را نديده بود، از همين خاندان است.

حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام اين انتخاب را پسنديد و عقيل را به خواستگارى نزد پدر ام‌البنين سلام الله عليها فرستاد. پدر، خشنود از اين وصلت مبارك، نزد دختر خود شتافت و او نيز با سربلندى و افتخار پاسخ مثبت داد و پيوندى هميشگى بين وى و مولاى متقيان على‌بن ابى‌طالب عليه السلام برقرار شد. امام عليه السلام در همسر خود، عقلى سترگ، ايمانى استوار، آدابى والا و صفاتى نيكو مشاهده كرد و او را گرامى مى‌داشت و از صميم قلب در حفظ حرمت او كوشيد. ام‌البنين بر آن بود كه جاى خالى مادر دو سبط پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله دو ريحانه رسول خدا صلى الله عليه و آله و دو سرور جوانان بهشت، امام حسن و امام حسين عليهما السلام را پر كند؛ مادرى كه در اوج شكوفايى پژمرده شد و آتش به جان فرزندان خردسال خود زد.

فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله در وجود اين بانوى پارسا، مادر خود را مى‌ديدند و رنج فقدان مادر را كمتر احساس مى‌كردند. ام‌البنين سلام الله عليها فرزندان دخت گرامى رسول اكرم صلى الله عليه و آله را بر فرزندان خود، كه نمونه‌هاى والاى كمال بودند، مقدم مى‌داشت و بخش عمده محبت و علاقه خود را متوجه آنان مى كرد. تاريخ جز اين بانوى پاک، كسى را به ياد ندارد كه به اصطلاح فرزندان هووى خود را بر فرزندان خويش مقدم بدارد.

ام‌البنين سلام الله عليها توجه به فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله را فريضه‌اى دينى مى‌شمرد؛ زيرا خداوند متعال در كتاب خود همگان را به محبت آنان دستور داده و آنان امانت و ريحانه رسول خدا صلى الله عليه و آله بودند. ام‌البنين با درك عظمت آنان به خدمتشان قيام كرد و در اين راه از بذل آنچه در توان داشت دريغ نورزيد. گويند همان روز كه پاى در خانه مولا عليه السلام گذاشت، حسنين عليهما السلام هر دو مريض و در بستر افتاده بودند؛ اما عروس تازه ابوطالب به محض آنكه وارد خانه شد، خود را به بالين آن دو عزيز عالم وجود رسانيد و همچون مادرى مهربان به دلجويى و پرستارى آنان پرداخت. وی پس از چندى به مولا پيشنهاد داد كه به جاى فاطمه، كه اسم قبلى و اصلى وى بوده، او را ام‌البنين صدا زند، تا حسنين عليهما السلام از ذكر نام اصلى او توسط مولا عليه السلام به ياد مادر خويش، فاطمه زهرا سلام الله عليها نيفتند و خاطرات تلخ گذشته در ذهنشان تداعى نگردد و رنج بى‌مادرى آنها را آزار ندهد. فرزندان ام‌البنين سلام الله عليها اول از همه، قمر بنى‌هاشم عليه السلام متولد شد و بعد به ترتيب: عبدالله و جعفر و عثمان گام به جهان هستى گذاشتند. فرزندان ام‌البنين -همگى- در زمين كربلا شهيد شدند و نسل ام‌البنين عليه السلام از طريق عبيدالله‌بن قمر بنى‌هاشم بسيار هستند.

وقتی بشير به فرمان امام زين‌العابدين عليه السلام وارد مدينه شد تا مردم را از ماجراى كربلا و بازگشت اسراى آل الله باخبر سازد در راه ام‌البنين سلام الله عليها او را ملاقات كرد و گفت: اى بشير! از امام حسين عليه السلام چه خبر دارى؟ بشير گفت: اى ام‌البنين! خداى تعالى تو را صبر دهد كه عباس ‍ تو كشته شد. ام‌البنين سلام الله عليها فرمود: از حسين سلام الله عليه مرا خبر ده. بدين گونه، بشير شهادت يک‌ به يک فرزندانش را به او خبر داد؛ اما ام‌البنين پياپى از امام حسين عليه السلام خبر مى‌گرفت. وى گفت: فرزندان من و آنچه در زير آسمان است، فداى حسينم باد! و چون بشير خبر شهادت آن حضرت را به او داد؛ صيحه‌اى كشيد و گفت: اى بشير! رگ قلبم را پاره كردى و صدا به ناله و شيون بلند كرد.
Share/Save/Bookmark