امتیاز مثبت
۰
 
برگزاری نشست آزاد اندیشی در دانشکده علوم قرآنی آمل
کرسی آزاد اندیشی با موضوع بررسی جهار آیه نورانی از سوره انسان در دانشکده علوم قرآنی آمل برگزار گردید.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۳۷
کد مطلب: 7421
 
 
به گزارش پایگاه قرآنی - دانشگاهی ایحاء از آمل ، در این نشست، دکتر سید معصوم حسینی رئیس دانشکده به عنوان ناقد، دکتر صمد یوسفی به عنوان ارائه دهنده و دکتر سید قاسم حسینی به عنوان داور حضور داشتند.

در این جلسه دکتر صمد یوسفی از اساتید مدعو دانشکده بیان کرد: امام علی (ع) به عنوان یک فکر، یک ایمان، یک مذهب و تبلور قولی و فعلی اسلام و قرآن است. آن حضرت کسی است که انبیای الهی، آشنای دیرین این شخصیت الهی بودند و اورا الگوی یک انسان کامل می شناختند و آرزوی دیدارش را داشتند.

دکتر یوسفی گفت: ماجرای نذر اهل بیت برای شفای فرزندانشان و ادای این نذر به همراه اطعام مسکین و یتیم و اسیر و همچنین کلمه اسیر مفادی، همه گواه بر مدنی بودن سوره است. و زمخشری در کشاف، نزول این سوره را نذر حضرت علی(ع) و فرزندان او دانسته است.

دکتر سید معصوم حسینی رئیس دانشکده علوم قرآنی آمل به عنوان ناقد این کرسی گفت: در آیه 8 سوره انسان «وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا» این که مسکین و یتیم در خانه کسی برای درخواست کمک برود روشن است، لیکن اسیر چگونه بر در خانه آنان حاضر شده و طعام خواسته است جای سوال است که اسیر اشاره به کدام اسیر است ؟ مگر اسیران زندانی نبودند؟

دکتر یوسفی در جواب سوال گفت: بعضی از مفسران گفته اند .منظور از اسیر، اسیرانی است که از مشرکان و کفار می گرفتند. بعضی احتمال دادند که منظور بردگان بودند که اسیر دست مالک خود بودند. بعضی مراد از اسیر را زندانیان تفسیر کردند و طبق نقل تواریخ، در زمان پیامبر (ص) مطلقا جای معینی برای نگهداری اسیران نبوده است. آن حضرت اسیران را تقسیم می کردند و به مسلمانان می سپردند و می فرمودند مراقب آنها باشید و به ایشان نیکی کنید. وقتی که توانایی بر تامین غذای آنها نبود از دیگران برای اطعام اسیران کمک می گرفتند و آنها را همراه خود و یا حتی بدون همراهی به سراغ سایر مسلمانان می فرستادند تا به ایشان کمک کنند البته وقتی حکومت اسلامی گسترش پیدا کرد و تعداد اسیران بالا گرفت و تعداد مجرمان گسترش یافت، زندان بوجود آمد و ارتزاق اسیران و مجرمان از طریق بیت المال انجام می گرفت.

وی در پاسخ به این سوال که در آیه ۳۰ سوره انسان «وَمَا تَشَاءُونَ إِلا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَلِیمًا حَکِیمًا. شما چه چیزی را نمی خواهید مگر اینکه خدا بخواهد» آیا این آیه تشویش جبر نیست؟، گفت: اراده عبد موقوف به اراده عبد خداست، زیرا اراده و اختیار را خدا به انسان داده است بنا بر این مشیت خدا به طور غیر مستقیم در فعل عبد موثر است، یعنی اراده خدا مستقیما در فعل عبد تاثیر دارد بلکه اراده خدا به واسطه اراده عبد در فعل او تاثیر میگذارد از این آیه معلوم می شود نه تفویض و واگذاری مطلق است و نه جبر مطلق، بلکه ترکیبی از آن دو است. و خلاصه این تعبیرآن است که بندگان، خود را بی نیاز از هدایت و توفیق او ندانند و در تصمیم و انتخاب راه هدایت، توفیق و اذن خدا را بالای سر خود بدانند.

در این کرسی، دکتر سید قاسم حسینی از اعضای هیأت علمی دانشکده به عنوان داور ، زمانبندی جهت ارائه نقد و مناظره را برای اساتید مربوطه تعیین و در نهایت به جمع بندی آراء و نتایج حاصل از آن پرداخت.
Share/Save/Bookmark